Categoriearchief: satire

Een gratis website bestaat niet. Helaas.

Als bouwer van websites wijzen klanten ons er weleens op dat er gratis websites zijn. Waarom zouden ze bij ons voor een website betalen?

We hebben slecht nieuws voor u: gratis websites bestaan niet. Oh ja, er zijn wel aanbieders die ermee adverteren en het is ook best wel mogelijk om zonder een cent uit te geven iets online te zetten. Maar houd er rekening mee dat achter iedere website-aanbieding een verdienmodel zit. Deze aanbieders hebben zorgvuldig bedacht hoe ze zoveel mogelijk klanten aan zich kunnen binden, om pas later zoveel mogelijk aan ze te verdienen.

Dit zijn een paar ‘trucjes’ waarmee ze dat doen:

1) uw website staat niet onder uw eigen domein, en u moet extra betalen om uw eigen domeinnaam te gebruiken

2) de website bevat banners / reclame van de provider die u de website aanbiedt, of erger:

3) de website bevat reclame van uw concurrenten

4) de website is niet van u maar van de provider. De informatie die u uploadt dus eigenlijk eigendom van de website-aanbieder.

5) u kunt uw website niet “exporteren” als u zou willen overstappen naar een andere aanbieder, u zou in dat geval weer helemaal opnieuw moeten beginnen.

6) de aanbieder voegt zelf content (teksten en/of plaatjes) toe aan uw website, hetgeen meestal de resultaten voor zoekmachines negatief beïnvloedt. Dit zien we vaak bij franchise-organisaties die de aangesloten franchisenemers “voordelig” aan een website helpen.

7) als u wijzigingen wilt in uw lay-out moet u daar extra voor betalen.

Ondanks de mooie aanbiedingen voor “gratis” geldt ook in deze branche dat voor niets alleen de zon opgaat.

Euthanasie

Mijn tante gaat sterven, over een paar dagen. Ze koos voor euthanasie. Ze heeft een hersenziekte en heeft deze keus gemaakt. Hoe bizar moet het zijn als je weet dat je volgende week woensdag komt te overlijden? Geeft het rust? Een opgejaagd gevoel omdat je nog dingen moet regelen? Raak je compleet in paniek? Het mooie aan een “normale” dood is dat je vaak niet weet wanneer die precies komt.

Of… mooi? Dat is nog maar de vraag. Niet weten hoe lang je leeft kan ook ondraaglijk zijn. Ga je toch nog een nieuwe auto kopen of doe je tot het eind met je huidige gebakkie? Ga je nog keihard werken voor wat extra pensioen of lekker rustig aan doen omdat het toch niet meer uitmaakt?

Stel dat we zouden afspreken dat we allemaal 60 worden, niet ouder. Tot je einddatum krijg je gegarandeerd alles wat je nodig hebt om je gezond te voelen. En daarna ploef, de spuit, en richting hemelpoort. De gezondheidszorg wordt dan ook betaalbaar want er worden geen kosten meer gemaakt voor bejaarden. Je hebt vantevoren duidelijkheid dat je zes decennia hebt zodat je je leven wat beter in kunt delen: de eerste 23 jaar studeren, dan 2 jaar reizen, op je 30e trouwen en kinderen krijgen, op je 45e scheiden en een nieuwe liefde. Tegen de tijd dat je dood moet, zijn je kids  volwassen en weet je dat ze goed terecht gekomen zijn. Of niet natuurlijk maar daar kun je dan toch niks meer aan doen.

De AOW schaffen we af, die is niet meer nodig. En pensioen opbouwen ook niet meer. Gewoon lekker je geld opmaken tijdens je leven.

Ik heb mijn tante een brief gestuurd. Ik vind haar een held dat ze de moed heeft om dit te doen. Dankjewel, ik hoop net zo sterk te zijn tegen de tijd dat ik voor die keus kom te staan.

 

Vanaf vandaag leverbaar: lood light

Vanaf vandaag leveren wij in onze webshop een uniek product voor de bouwsector: lichtgewicht lood.

Deze Lood Light heeft ongeveer een kwart van het soortelijk gewicht van normaal lood. Veel minder sjouwwerk dus. Geen overbelasting meer van uw aannemersbusje. En net zo buigzaam als gewoon lood.

Zegt het voort! Lood Light!

Daar gaan we weer met ING: de “klantopslag”

We schreven al eerder over het bedrijfskrediet dat ING Bank ons ongevraagd beschikbaar stelde en waarover we rente betalen als we GEEN gebruik ervan maken (de “bereidstellingsprovisie”).

ING komt nu met de volgende truc om de klant meer geld uit de zak te kloppen.

Vandaag een brief  – vertrouwelijk – waarin het rentetarief van het doorlopend krediet wordt verhoogd. Deze rente is als volgt samengesteld:
– het Euribor tarief (-0,37%)
– de ING Rekening Courant Markttoeslag (0,2 %)
– de klantopslag (6,55%)

De eerste twee componenten blijven voor ons gelijk. Maar – u raadt het al – de derde component gaat per 1 juni 2019 omhoog…. naar 7,26%.

ING noemt daarvoor drie redenen:
a) de zekerheden die wij ING hebben verstrekt;
b) onze financiële situatie;
c) ontwikkelingen op de kapitaalmarkt en de branche waarin wij werkzaam zijn.

Vage kul vinden wij. Als we ING bellen en om uitleg vragen, kunnen ze die niet geven. Wij hebben ING geen zekerheden verstrekt (dat blijft zo), onze financiële situatie is het afgelopen jaar nog beter geworden (dus dan is het risico voor de bank nog kleiner en zou de rente dus omlaag moeten) en de branche waarin wij werken is niet veranderd. Ontwikkelingen op de kapitaalmarkt? Die zitten al verwerkt in het Euribor tarief. Dat is het rentetarief dat ING aan de Europese Centrale Bank betaalt. Inderdaad, negatieve rente. ING krijgt geld toe om geld te lenen. Verdient dus sowieso aan kredieten. En gooit daar willekeurige toeslagen bovenop.

Voor het vertrouwen in de bankwereld zou het beter zijn om eerlijk te zijn. Zeg bijvoorbeeld: wij verhogen onze winstmarge op uw krediet met elf procent, ten faveure van ons bedrijfsresultaat. Dat is stoer.

Oud-president Trump voor de rechter in aanklacht wegens klimaatverandering

WASHINGTON, 30 maart 2040 – Vandaag begint in Washington het proces tegen oud-president van de VS Donald Trump. De inmiddels 94-jarige Trump wordt ervan beschuldigd in 2017, tijdens zijn presidentschap, het klimaatakkoord van Parijs te hebben opgezegd als gevolg waarvan de aarde de afgelopen decennia gemiddeld drie graden opwarmde, met catastrofale gevolgen voor de natuur en grote aantallen mensen. Voor deze genocide kan Trump de doodstraf krijgen. De aanklagers beschuldigen hem ervan bewust de risico’s van klimaatverandering te hebben genegeerd, terwijl hij bij machte was om maatregelen te nemen om de opwarming van de aarde te beperken. Naar verwachting zal het proces een half jaar in beslag nemen. Verwacht wordt dat de aanklager nog meer hooggeplaatste personen ter verantwoording zal roepen.

Groningers die praten alsof ze in een storm staan

Iets dat me nog steeds verbaast, ook al woon ik hier negen jaar. Veel Groningers (en dan bedoel ik plattelanders) praten hard. Voor mij als Westerling is het alsof ze schreeuwen. Toen ik de taal nog niet begreep, dacht ik dat mensen hier vaak ruzie hadden. Door de muren van mijn huis heen hoorde ik ze bekvechten, althans zo leek het. Maar het is niet zo. Ze hebben geen ruzie, ze praten gewoon hard. Alsof ze in een storm staan en tegen de wind moeten praten. Maar omdat het geluid hier ver draagt (de afwezigheid van achtergrondgeluiden is daarvan de oorzaak denk ik) kun je Groningers soms twee straten verder letterlijk verstaan. Althans, als je de taal machtig bent, voor menig Westerling zal het niet te volgen zijn. Gelukkig wonen hier ook veel mensen die wel op een normaal geluidsniveau kunnen communiceren. Waarschijnlijk is dat import.

Er is helemaal niks mis met emigratie naar Groningen zolang je dit maar beseft. Andersom (een Groninger naar het Westen verplaatsen) lijkt me een minder goed idee. Of zou zijn stemgeluid dan verloren gaan in de herrie van de Randstad?

Ome Herman

Als kind woonde ik op een flat in Leidschendam, ik was daar geboren en het was mijn standaard, ik wist niet beter. Het leven ging zijn gangetje daar, en er was altijd leven in de brouwerij. Als op het plein tegenover werd geheid omdat er weer een gebouw verrees huilde ik vanwege de herrie, ik ging met tegenzin naar de kleuterschool en ik speelde graag thuis, getuige de zwart-witfoto’s in mijn foto-album. En onder ons woonde ome Herman met zijn gezin. Ome Herman was geen echte oom, hij was de benedenbuurman, maar mensen die een soort van huisvrienden van de familie waren, die noemde je oom en tante. Ome Herman was een grote man, groter dan mijn vader, maar toen ze een keer oud-en-nieuw bij ons vierden werd hij dronken. Jaaa… ome Herman dronken, dat wàs wat. Zo dronken dat hij moest overgeven, en mijn vader had hem dronken gevoerd zei mijn moeder, door steeds drank in te schenken. Pas veel later leerde ik dat mensen zelf verantwoordelijk zijn voor hun drankinname, maar dat terzijde.

Oom Herman – ik weet niet of hij nog leeft, als dat zo is zal hij ver in de tachtig zijn – besloot op een dag naar Emmen te verhuizen. Dat was een schok. Ik herinner me dat mijn vader boos was, want naar Emmen verhuizen, dat dééd je gewoon niet. Dat was niet zomaar even naar een nieuw huis, dat was compleet van de wereld verdwijnen. Misschien had het wel iets met zijn werk te maken, maar dat heb ik niet meegekregen. Enfin, maar vader verloor een goede vriend en Ome Herman verdween uit ons leven. Het voelde als verraad.

Emmen ligt anderhalf uur rijden bij Noordkus vandaan… niet naar het noordoosten, maar naar het zuiden. Anderhalf uur! Weet je dat wij het vroeger een hele reis vonden naar mijn oma in Vught, een uur rijden vanuit Leidschendam? En Pieterburen, de plek van Noordkus, ligt drie uur rijden van Den Haag. En in Den Haag, dat plaatsje vlakbij Leidschendam, woont mijn dochter.

Op drie uur rijden van Den Haag verwacht je in the middle of nowhere te zijn. En dat is ook zo.  Drie uur rijden van Den Haag betekent dat ik ook naar Frankrijk had kunnen emigreren. Alleen dat was ingewikkeld geweest met belastingen, formulieren, telefoonnummers en dat soort dingen. Wonen in Pieterburen kun je vergelijken met wonen op het Franse platteland. Heel weinig mensen, altijd ruimte om je auto te parkeren, je fiets hoef je niet op slot te zetten en je deur kun je gerust een nacht open laten staan. Niemand kijkt op als je in je oudste versleten kleren loopt of als je een kampvuur stookt in je tuin. De dichtstbijzijnde winkel is tien minuten in de auto, er zijn huis-aan-huis-bladen met rare advertenties (“pedicure, tevens aanhangwagenverhuur”), er staat niks recht (waarover later meer). mensen spreken een taal die je niet of nauwelijks verstaat, ze hebben andere omgangsvormen en een goede internetverbinding of dekking voor je mobieltje is niet vanzelfsprekend.

Het is heerlijk hier.

20141125_162337

Zout strooien tegen de warmte? Slecht idee!

Op diverse plekken in de provincie Groningen – ook in Pieterburen – hebben wegbeheerders zout op het asfalt gestrooid, om smeltend afval tegen te gaan. Het mag dan wellicht voor het asfalt prettig zijn, voor plant en dier is het dat niet. Het zout komt immers in de natuur terecht, en onttrekt nog meer water aan de toch al droge planten. Verder zorgt het zout voor roestvorming bij auto’s, vooral zodra er een regenbuitje komt. Slecht!